بی تو

،ای نو عروس ِ آزادی!
بد تر از دوزخ است
این وادی!

بی تو هر چه سیاه و سوگ آمیز
هر بهار ی ، غمین تراز پاییز،

نه به گلگشتها ،
شمیم بهار
نه به گلبرگ ها
نم شادی!

نه به باغ درون شکوفه ی مهر
نه به کرت امید
شمشادی!

بیتومان
زندگی
طناب و درفش
روز و شب مان شکنجه و آتش
از همه جرزها ی کاخ جنون
نشت نفتِ غلیظِ شیادی!

بی تو این خانه تنگ تر ز قفس
هر دری بسته، بسته راه نفس

بی تو این ملک ، دخمه و زندان
زندگی صعب تر زکندن جان

بی تو ویرانه
هر کجای زمین
زیرِ رگبارِ های تند ستم
آمده سیل و
برده آبادی!

با تو،گیتی بهاره ی داد است
بی تو اما کویر بیداد است

نامده گو!
کجا ؟ کجا ؟
رفتی؟
ناگهان ،
نا بجا،
چرا رفتی؟

بی تو جان می کنیم،
می بینی
در گلو مان شکسته
فریادی

از تو دوریم و
عاشقانه ترا
هر کجایی به خویش می خوانیم
ای عروس زمانه!
آزادی!